OBSERWOWANA TENDENCJA

Natomiast R, Tisso (1975) przeprowadził ana­lizę agramatyzmów na podstawie teorii syntaktycznej Martineta, wydzie­lającej dwie klasy znaków (leksemy i morfemy) i trzy typy zaznaczania stosunków między elementami mowy. W świetle tej teorii agramatyzm przejawia się w deficycie wyznaczników werbalnych.Jednocześnie obserwuje się tendencję do formalizacji, do ilościowej analizy zaburzeń gramatyki mowy. Wyraża się to w szeroko rozpowszech­nionej metodzie opracowywania statystycznego ujawnionych agrama­tyzmów. Ten sposób interpretowania zjawisk agramatyzmu w afazji nazwać można „objawowym”.Zwykle faktografię agramatyzmów łączy się z wy­braną teorią lingwistyczną. Faktografia ta obejmuje symptomy w zakre­sie części mowy, a więc brak lub redukcję słów funkcyjnych (spójników, przyimków, zaimków względnych), redukcję zaimków, nadmiar rzeczow­ników i sprowadzenie frazy do grupy nominalnej.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *